تحميل رواية «تزوجت ولم ادري» PDF

ايمى كانت بترن على مايان ومش بترد.

وبعدين قالت: اصبرى عليا يا كل*ب البحر.

تمام، ورنت تانى، فتحت وقالت:

"الووو يا كل*ب البحر، فينك كل ده؟ قلقتينى عليكى. يلا قولى كنتى فين."

الشخص قاطعها وقالها:

"حضرتك انا مش هى، انا الحارس. مدام مايان مش هنا، فيه ناس خطف*وها. وانا الوحيد اللى عايش وسط كل اللى اتقت*لوا عشان كنت مستخبى."

ايمى بصدمه وخوف وعياط:

"امتى؟ امتى الكلام ده؟ وازاى محدش لحقها؟ وانت ازاى تسيبهم ياخدوها؟ ازاى؟"

الحارس:

"معرفتش اعمل حاجة، كانوا كتير ومعاهم مسد*سات ومش عارف اعمل ايه."

ايمى بصراخ وعصبيه:

"طب اقفل، غ*ور من وشى."

وقفت وهى بتعيط وبتقول:

"انا قولت فيكى حاجة يا حبيبتى، يارب ترجعى بالسلامة. ااااه يا روحى مش بتلحقى تفرحى."

ومسحت دموعها وقالت:

"لا، انا لازم اقول لعاصم، لازم يلاقيها."

ورنت عليه مش بيرد، رنت تانى مش بيرد.

قالت:

"طب اعمل ايه دلوقتى بقا؟ يارب دلنى على طريقة."

فجأه اتصلت على فون مايان تانى. الحارس مكانش موجود، فمش بيرد.

قالت:

"يوووه، راح فين دا؟ مين هيبلغ الشرطه دلوقتى؟"

عند عاصم.

عاصم فجأه لقى رجل حد موجوده، وكأن الشخص دا مستنى حد. ولسه هيروح يشوف مين، لقى مالك فاق وقال:

"مايااااان، مايااااان."

جرى بسرعه عاصم على اوضته وقاله:

"مالك، اهدى، اهدى. هنلاقيها صدقنى، بندور عليها، متقلقش."

مالك مش قادر يتكلم من الكابوس اللى شافه. وبعدين حاول وقاله:

"مايان، مايان مش كويسه."

عاصم:

"هنلاقيها وهتبقى كويسه، متخافش، اهدى بس."

مالك بعصبيه:

"سيبنى اقوم ادور عليها، مايان مش كويسه، فيها حاجة."

عاصم:

"طب اهدى وهخليك تيجى معايا، تمام؟"

مالك:

"تمام، يلا بسرعه."

وقام عشان يتحسن شويه. ومشى هو ومالك.

والشخص اللى كان واقف جرى استخبى. عاصم لاحظه، راح يشوفه. قام الشخص فورا، طلع برا بأقصى سرعة. عاصم قال لمالك:

"الحقنى بسرعه."

وجريوا سوا وراه.

عند مايان.

ماشين بالعربيه وهى بتفكر. وفجأه، مايان قلبها بيدق بسرعه. وكانت قاعده جمب شباك العربيه. لقوا صوت عربيه وراهم. وهى مفكراه مالك وبتقول:

"ماااالك، مااالك."

وهما بيجروا بسرعه. والعربيه اللى وراهم بتجرى بسرعه. وبيفضلوا على الوضع ده. وبتقولهم:

"استنوا، انا هنزل اتفاهم معاه عشان هى خافت عليه منهم."

بس هما استغربوا ازاى طلع من المستشفى واللى بيراقبه مقالهمش. قالولها:

"لا، دا شكله مش مالك."

مايان قالتلهم:

"اومال مين هيلحقنا؟ وقفوا خلونى انزل أفهمه."

مرضوش. قامت نزلت ووقعت، بس قامت بسرعه ووقفت قدام العربيه وقالتله:

"مااالك، اس..."

ولسه هتكمل. العربيه اللى وراها من سرعتها موقفتش وخبطتها. خلتها طارت اوى، ووقعت ورا غرقانه فى دم*ها. والعربيه بتاعت العصا*به طبعا جريت بسرعه عشان عارفين ان مالك مبيتفاهمش. فخافوا.

ونزل واحد من العربيه بكر*ه وغ*ل. بيبص على مايان، لقى وشها كله اتل*طخ بالد*م. قام قالها:

"انا كان نفسى اعذ*بك وانتى صاحيه مش وانتى كدا. فانا هعالجكك وبعدين اتف*نن بعذ*ابك. ومكنتش عايز اعمل كدا، انتى اللى غ*بيه ودا حظك. وشوفى مين هينقذك منى ياااا مايان."

وضحك بشر. وشالها ودخلها العربيه بتاعته، ومشى بيها عشان يوديها المستشفى.

عند ايمى.

قاعده رايحه جايه وعماله تقول:

"هعمل ايه طيب؟ الساعة لسه 4 الفجر. هنزل ازاى؟ طب هستنى لحد الصبح؟ طيب ازاى؟ طب هستنى؟ هعمل ايه؟"

ومنمتش. وعماله ترن على عاصم بردوا مش بيرد. راحت تصلى عشان تدعيلها.

عند زعيم العص*ابه.

هو بعصبيه:

"ازاى؟ ازاى تسيبوها وتمشوا؟ انتوا اغ*بيه! ازاى يعنى تفكروا انه مالك؟ يعنى لو مالك هيسيبكوا؟ ما هيجيب فريقه كله وهيضرب نا*ر عليكوا. وبعدين مالك فى المستشفى! بتتصرفوا من دماغكوا ليه؟ ومين ده اللى كان مراقبنا وجه ورانا دلوقتى؟ هننفذ خطتنا ازاى؟ غو*روا من وشى، روحوا شوفوا راحت فين ومين ده واخدها فين؟ يلا طلعوا بسرعه."

وهو قعد متعصب وبيقول:

"بردوا هتشوفوا، مش هتخلصوا منى."

وكسر الكوبايه اللى فى ايده.

عند مالك وعاصم.

ملحقوش الراجل. بس مالك ضر*ب ايده فى العربيه اللى قدامه وقال بعصبيه:

"مفيش حاجة بتنجح، مفيش. ازاى مش عارف الاقيها؟ ازاى معرفتش احميها؟ هى مش كويسه، انا قلبى هيتخلع من مكانه. يااارب."

عاصم:

"اهدئ يا مالك، هنلاقيها إن شاء الله. القوات بيدوروا عليها. المفروض يتصلوا عليا. استنى اشوف قالوا ايه."

وبيطلع فونه بيلاقيه فاصل شحن. بيقول:

"يوووه، دا وقته."

مالك:

"استنى، انا هشوف."

واتصل على صاحبه. وأما رد قاله:

"الووو، لقيتوا مايان؟ عرفتوا حاجة؟"

الشخص:

"لا يا فندم، بس بندور. متقلقش."

بس وحصل...