رواية ازيز الماضي الفصل الأول 1 - بقلم اسماعيل موسى

وانا قاعد جنب مراتى بعد اسبوع من الجواز تليفونها رن. التليفون كان على المنضده والرنة طولت ومراتى محركتش ايدها تاخد التليفون. ولما لاحظت انى ببص على الفون سحبته وبصت فى الرقم ومردتش. بسألها مردتيش ليه؟ قالت رقم غريب وانا مش برد على أرقام مش متسجلة عندى. بس وشها كان متغير شوية. قلت بهزار: طيب كنت ادينى انا ارد عليه؟ مراتى قالت: نسيت! على الساعة ٦ المغرب قلت لمراتى: انا هخرج بقا صحابى منتظرنى على القهوة!

مراتى قالت: اوك، لكن متتأخرش؟ حاضر، مش هتأخر يا روحى. غيرت هدومى وخرجت. وصلت الشارع تحت وافتكرت انى نسيت المحفظة. اتصلت بمراتى: ترميها لى من البلكونة بدل ما اطلع السلم لفوق. ورقمها كان انتظار. متعود لما مراتى تكون انتظار بتعاود الاتصال بيا كمان لحظة. واستنيت فى مكانى لكن مراتى متصلتش. اتصلت بيها تانى وفونها كان لسه انتظار. اتعصبت الصراحة وطلعت السلم بنفخ بغضب.

خبطت على باب الشقة بعنف ولاحظت ان الباب مقفول من جوه بالمفتاح لما مراتى وصلت. مراتى فتحت الباب بوش مخطوف. بقلها: انا برن عليكى مش بتردى ليه؟ مراتى قالت: مخدتش بالى والله، انا اسفة. كنتى بتكلمى مين؟ قالت: كنت بكلم ماما. مشفتيش المحفظة بتاعتى؟ قلت وانا داخل غرفة النوم ادور عليها. ومراتى دخلت فى رجليه. خدت المحفظة وخرجت. عادى مفيش اى حاجة فى بالى ووصلت القهوة.

مراتى كلمتنى وحسيت انها بتتأكد أنى فى القهوة ودا امر آثار استغرابى. قلتلها: اه انا فى القهوة مش هتأخر متقلقيش. وتلهيت فى لعب الضمنة. والوقت مر اكتر من ساعتين. لما شفت الوقت قلتلهم: طيب يا جماعة انا اتأخرت لازم اروح. اتصلت بمراتى اسألها ان كانت عايزه حاجة من بره وانا راجع. وكان تليفونها انتظار لكن المرة دى ردت عليه بسرعة. قلتلها: انا راجع فى الطريق. قالت: ترجع بالسلامة. رجعت البيت اتعشينا واستعدينا للنوم.

ويدوبك نمنا وتليفون مراتى رن. بقلها: شوفى مين بيتصل دلوقتى. اتعدلت مراتى جنبى وبصت فى الفون وكنسلت رقم غريب تانى؟ قالت: ايوه. لا بقا دا لازم واحد بيعاكس. ادينى الرقم ده؟ خدت التليفون منها وطلبت الرقم كان فيه كول تون دينى دعاء.