تحميل رواية «عشقت ظابط مخابرات» PDF

ونبي يا ماما أنا بخاف منه، إزاي هتجوزه؟

الأم: يا ملاك يا بنتي أنا عايزة أفرح بيكي قبل ما أموت.

ملاك: بعد الشر، بس ونبي أنا بخاف منه أوي يا ماما.

الأم: يا بنتي اسمعي الكلام، أنا تعبانة وممكن أموت في أي وقت، وعمك ومرات عمك وحشين، أخاف أسيبك ليهم لما أموت.

ملاك: لا ونبي متقوليش كده عشان خاطري، أنا هعرف أحمي نفسي منهم والله وهشتغل وهعملك العملية.

الأم: يا بنتي فارس طيب وابن حلال وهيعرف يخلى باله منك، متوجعيش قلبي أكتر من كده.

ملاك: خلاص يا ماما أنا موافقة.

الأم: عارفة يا لوكا، لما أموت هتقولي ماما كان عندها حق، وفارس طيب وحنين أوي يا بنتي، هو بس عصبي شوية بسبب طريقة شغلهم.

ملاك: بعد الشر عليكي يا حبيبتي، خلاص يا ماما أنا موافقة، يلا عايزة حاجة قبل ما أروح الكلية مع نور؟

الأم: لا يا حبيبتي، خلي بالك من نفسك.

ملاك نزلت لنور وجاسر.

ملاك: احم، يلا.

جاسر: مالك يا كوكو؟

نور: إيه ده؟ مالك يا لوكا، شكلك معيطة.

ملاك: ماما عايزاني أتجوز فارس.

جاسر: حضنها، طيب اهدي يا روحي، اهدي.

ملاك: .

نور: خلاص بقى يا لوكا، يلا نروح الكلية.

ملاك وجاسر: يلا.

***

في إحدى شركات فارس الصياد، وتحديدًا في مجلس إدارة شركات الصياد، يجلس فارس على مكتبه يراجع بعض الصفقات، وفجأة يدخل فهد بهزار.

فهد: العريس أهو، العريس أهوه، لولولولووووووي.

فارس بعصبية: اخرس يازفت، وبعدين ميت مرة أقولك خبط قبل ما تدخل، فااااااااهم؟

فهد بخوف: فاهم يا عم، خلاص، فيه إيه؟ انت عريس حتى.

فارس: بس بقى، أي عريس عريس إيه!

فهد بهزار: خلاص يا عم، آسف. وكمل بخبث: هي ملاك حلوة ياض يا فارس؟

فارس بغيره: نعم يا روح أمك، وقام.

فهد طلع يجري.

فارس: حيوان.

تلفونه رن.

فارس: ألو.

فارس بصدمة: إيه.........

ملاك السيوفي: فتاة عمرها 20 سنة، مجنونة جداً وعنيدة، عيونها زرقاء وشعرها بني طويل جداً، وقصيرة وبيضا أوي، في كلية هندسة ومش محجبة.

نور المحمدي: فتاة عمرها 20 سنة، تبقى بنت خالة ملاك وأختها في الرضاعة، بابها ومامتها متوفين، عندها أخ توأم، عيونها خضراء وبيضا وشعرها أسود طويل، وقصيرة، مع ملاك في الكلية.

جاسر المحمدي: عمره 20 سنة، أخو نور وملاك في الرضاعة، طويل جداً، عصبي جداً بس حنين على أخته وبيخاف عليها جداً، عيونه خضراء، قمحاوي، وجسمه رياضي، ومعاهم في الكلية.

فارس الصياد: عمره 27 سنة، طويل جداً وجسمه رياضي، أهله متوفين، وعصبي جداً وعنيد ومش بيحب الدلع، عيونه رصاصي وقمحاوي، وظابط مخابرات وماسك شركة باباه.

فهد الدمنهوري: صاحب فارس، عكسه خالص، بيحب الهزار جداً، بس لما يتعصب محدش يعرف يسيطر عليه، طويل جداً وجسمه رياضي، أهله متوفين، قمحاوي، عيونه زرقاء، وظابط مع فارس وبيشتغل مع فارس في الشركة.

فارس بصدمة: إيه؟ أنا جاي حالا.

نزل.

جريفهد: في إيه يا فارس؟

ركب معاه بسرعة.

فهد: في إيه يا ابني؟ كنت بتجري ليه؟

لفارس بعصبية: اسكت يا فهد، اسكت.

فهد: حاضر يا عم، خلاص اهدى.

***

في الكلية عند ملاك.

ملاك: بقولك يا نور، هجيب حاجة أشربها وأجي بسرعة.

نور: أجى معاكي؟

ملاك: لأ، هاجي بسرعة.

مشيت وجابت عصير ورجعت. وهي راجعة خبطت في شاب.

ملاك: أنا آسفة يا طارق، مكنش قصدي.

طارق بعصبية: مسك دراعها جامد. انتي عبيطة يابت؟ هو إيه اللي آسفة؟ أعمل إيه بأسفك ده؟

ملاك بدموع: أنا آسفة طيب، أعمل إيه؟ مكنش قصدي والله.

طارق بخبث: أقولك تعملي إيه.

وقرب منها وكان هيبوسها.

ملاك بدموع: ضربته بالقلم. انت حيوان وزبالة.

طارق بغضب: انتي بتضربيني يا ****؟ طب تعالي.

ولسه هيرفع إيده، فارس مسكها.

فارس ببرود: فكر تعملها تاني وأنا أندمك على اليوم اللي فكرت ترفع ايدك فيه عليها.

طارق بخبث: وانت مين بقا إن شاء الله؟ أه، انت بقا الواد بتاعها بقا؟ وهي عاملة علينا كلنا إنها محترمة وهي ****.

فارس بعصبية: ضربو بالبوكس. دي أشرف منك ومن أهلك كلهم يا ابن ****** يا ***.

جاسر ونور وفهد جم.

نور: حضنت ملاك. بس ياحبيبتي، خلاص كفاية عياط ونبي.

جاسر: خدها في حضنه.

فارس شدها ومشي بسرعة.

جاسر: جري وراه. استني يا فارس، يا فااارس.

بس فارس مشي.

في العربية عند فارس.

ملاك بدموع وخوف: فاااااارس، أنااااا.

فارس بعصبية: اسكتي، مش عاوزة أسمع صوتك، فااااااهم؟

ملاك برعشة: فااااارس.

ونبي.

فارس: ضربها بالقلم. قولتلك اسكتي بقااااا.

ملاك: 😭😭😭😭.

***

نرجع الكلية تاني.

فهد: ينهار أبيض، ده فارس هيموتها.

جاسر بعصبية: حرام عليه بقا، دي البت بتخاف تسمع اسمه حتى.

نور بدموع: جاسر، ونبي كلموه، قولوا انت فين، أنا خايفة عليها.

فهد بحب: اهدي يا نور، فارس بيحبها ومش هيعملها حاجة. يلا نروح بيت عندها.

جاسر ونور: يلا.

***

عند ملاك في البيت.

فارس ببرود: يلا.

ملاك بدموع: يلا.

طلعوا ودخلوا. شافت مامتها على الأرض.

ملاك: فاااااااااااااارس، الحقني ونبي، ماما بتموت.

فارس شالها ونزل. شاف عربية فهد تحت. ركب عربيته وفهد مشي وراه.

***

راحوا المستشفى.

ملاك بعياط: ماما، أنا عاوزة أمي.

جاسر حضنها: اهدي ياقلبي، اهدي.

نور بدموع: بس ياقلبي، هتبقي كويسة والله.

فارس بهدوء: خلاص يا جماعة، عمتو هتبقي كويسة إن شاء الله.

ملحوظة: فارس ابن خالهم وفهد متربي معاهم من الطفولة.

جاسر: خلاص يالوكه، أهو الدكتور خرج.

ملاك: دكتور، ماما كويسة صح؟

الدكتور بأسف: أنا آسف، بس المريضة...

الدكتور بأسف: أنا آسف، بس للأسف المريضة كانت تعبانة جداً وعندها مشاكل جامدة. أنا آسف.

وبص في الأرض.

ملاك بصدمة: يعني إيه؟ ماما فين؟

الدكتور: البقاء لله. عن إذنك.

ودخلت تجري ملاك على الأوضة. شافتهم بيغطوا وشها. دخلت شالتها بسرعة وقالت:

ملاك بعياط وصويت: لاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

رواية عشقت ظابط مخابرات الفصل الثالث بقلم سجود بكريرواية عشقت ظابط مخابرات الفصل الثالث الدكتور بأسف: انا اسف بس للاسف المريضه كانت تعبانه جدا وعندها مشاكل جامده انا اسف وبص في الارض ملاك بصدمه: يعني اي ماما فينالدكتور: البقاء لله عن اذنكودخلت تجري ملاك علي الاوضه شافتهم بيغطو وشها دخلت شلتها بسرعه وقالتملاك بعياط وصويت: لاااااااااااااااااا اااااااامي متسبنيش امي لا لا لا لا لااااااااااااااااااااا مامااااا ونبي لااا عشان خاطري قومي ونبي هسمع كلامك والله هسمع الكلام مش هعمل مشاكل تاني بس قومي هتجوز فارس هتجوزو والله بس بالله عليكي قومي ونبي قومي قومي بقااااااااااا كلهم دخلو بسرعه فارس بعصبيه: قومي ياملاك مينفعش كده قوميملاك بعياط: اوعااااا متسبنيش ونبي يا ماماااااااا لااااا لا بقا مش هتسبيني انتي كمان كفايه بقا كفايه جاسر جري حضنهاجاسر: بس ياحبيبتي اهدي خلاص ربنا يرحمها هي كانت تعبانه وارتحت خلاص ياحبيبتي ملاك ملاك ردي عليا ملاك اغمى عليها فارس شلها بسرعه ودخل اوضه تانيه وخرج دفع فلوس المستشفى وخلصو كل حاجه ودخل شال ملاك وروحو كلهم علي بيت ملاك--------------------------------------------------------روحو البيت ملاك بدموع وهي في حضن جاسر: يعني خلاص مشيت وسبتني انا عاوزها مليش دعوه 😭فهد بحزن: ملاك اهدي خلاص ربنا يرحمها كلنا والله كنا بنحبها وزعلنا عليها بس هي في مكان احسن من هنا خلاص متعيطيش بقا💔جاسر شدد من حضنها: ملاك بصي ياحبيبي هي شايفكي علي فكره وزعلانه منك كده ملاك بسرعه: لاء لاء لاء مش عاوزها تزعل مني خلاص مش هعيطنور بدموع: تعالي ياقلبي غيري هدومك تعالي عقبال معمل الاكل ملاك بحزن: مش عاوزه اكل ا قاطعه فارس بزعيقفارس بزعيق وماسك درعها جامد: بت بقولك ايه انا سكتلك من الصبح وحوار الكليه ده هحسبك عليه ويلا خشي غيري هدومك وكلي علشان بكره هنتكتب الكتاب فاهمه ملاك بخوف وعياط: مش هتجوزك انا بكرهك بقا بكرهك فارس ضربها بالقلم: اخرسي يازباله غوري من وشي سااااامعه😡نور خدت ملاك بسرعه ودخلت الاوضه--------------------------------------------------------في الاوضه جوانور بحزن عليها: ملاك متزعليش منه هو اكيد مش قصدوملاك بزعل: هو لي بيعمل معايا كده لي بيدخل في كل حاجه من وانا صغيره انا بخاف منو اوي يانور ازاي هتجوزو انا ببقي خايفه لما يبصلي اقوم اجوزو😔نور خدتها في حضنها نور: نامى ياقلبي انتي تعبتي انهارده جامد ملاك نامت ونور قامت براحه وخرجتجاسر بعصبيه لفارس: انت ازاي تمد ايدك عليها قدمنا حرام عليك يافارس دي البنت بتخاف منك لي كده ليفارس ببرود: خلصت ملكش دعوه ياجاسرجاسر: لا ليا لما اشوف اختي بتضرب وانا واقف يبقي ليا فارس لو سمحت خليك هادي معاهانور: ايوه يافارس انت مشوفتش كانت عامله ازاي جوه دي عماله تترعش جوه وكانت خايفه اتكلم معاها براحهفهد: ايوه ياصحبي براحه عليها وكمان مامتها لسه متوفيه خليك حنين معاها فارس بصلهم كلهمفارس ببرود: خلصتو بكره الماذون هيجي ومحدش لي دعوه بملاك فاهمين قالها بعصبيهكلهم بخوف: فاهمين فارس: يلا يافهد وانتي يانور خشي نامى جبها وانت ياجاسر خليك معاهم يلا سلام وقفل الباب وراهونور وجاسر دخلو نامو جمب ملاك--------------------------------------------------------في مكان اول مره نروحوعم ملاك بشر: امها ماتت خلاص ملهاش وهعرف اخد منها الورثمرات عم ملاك بخبث: ايوه ياحسن خلاص هتاخد حقك الي ابوك حرمك منه زمانحسن: عندك حق ياعبير خلاص هعرف انتقم منها وهرميها في الشارع بقولك اي هو الواد نام😉عبير بخبث: اه نام ياخويا نام انت كمان بقا تصبح على خير حسن بضيق: وانتي من اهله ياختي😒------------------------------------------------------نروح عند فهد وفارس في مركز المخابرات قاعدين في مكتب فارسفهد: علي فكره مينفعش الي عملتو مع ملاك ده وكمان امها لسه متوفيهفارس بحزن لاول مره يظهر قدام حد: هي الي بتعصبني يافهد خوفها مني بيجنني ولما جاسر بيحصنها ببقي عاوز اقوم اكسر عضمها فهد بحزن هي كده هتخاف منك صدقني كلمها براحه وفهمها براحه وحده وحده مش هتخسر حاجه يافارس لو كلمتها بهدوءفارس: خلاص فكك يلا تعالى نشوف الباشا كان عاوزنا شكل في مهمة ولا حاجه فهد: تعالى ياخويادخلوا وكانت الصدمه ليهم

أمي متسبنيش أمي لا لا لا لا لاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

رواية عشقت ظابط مخابرات الفصل الثالث بقلم سجود بكريرواية عشقت ظابط مخابرات الفصل الثالث الدكتور بأسف: انا اسف بس للاسف المريضه كانت تعبانه جدا وعندها مشاكل جامده انا اسف وبص في الارض ملاك بصدمه: يعني اي ماما فينالدكتور: البقاء لله عن اذنكودخلت تجري ملاك علي الاوضه شافتهم بيغطو وشها دخلت شلتها بسرعه وقالتملاك بعياط وصويت: لاااااااااااااااااا اااااااامي متسبنيش امي لا لا لا لا لااااااااااااااااااااا مامااااا ونبي لااا عشان خاطري قومي ونبي هسمع كلامك والله هسمع الكلام مش هعمل مشاكل تاني بس قومي هتجوز فارس هتجوزو والله بس بالله عليكي قومي ونبي قومي قومي بقااااااااااا كلهم دخلو بسرعه فارس بعصبيه: قومي ياملاك مينفعش كده قوميملاك بعياط: اوعااااا متسبنيش ونبي يا ماماااااااا لااااا لا بقا مش هتسبيني انتي كمان كفايه بقا كفايه جاسر جري حضنهاجاسر: بس ياحبيبتي اهدي خلاص ربنا يرحمها هي كانت تعبانه وارتحت خلاص ياحبيبتي ملاك ملاك ردي عليا ملاك اغمى عليها فارس شلها بسرعه ودخل اوضه تانيه وخرج دفع فلوس المستشفى وخلصو كل حاجه ودخل شال ملاك وروحو كلهم علي بيت ملاك--------------------------------------------------------روحو البيت ملاك بدموع وهي في حضن جاسر: يعني خلاص مشيت وسبتني انا عاوزها مليش دعوه 😭فهد بحزن: ملاك اهدي خلاص ربنا يرحمها كلنا والله كنا بنحبها وزعلنا عليها بس هي في مكان احسن من هنا خلاص متعيطيش بقا💔جاسر شدد من حضنها: ملاك بصي ياحبيبي هي شايفكي علي فكره وزعلانه منك كده ملاك بسرعه: لاء لاء لاء مش عاوزها تزعل مني خلاص مش هعيطنور بدموع: تعالي ياقلبي غيري هدومك تعالي عقبال معمل الاكل ملاك بحزن: مش عاوزه اكل ا قاطعه فارس بزعيقفارس بزعيق وماسك درعها جامد: بت بقولك ايه انا سكتلك من الصبح وحوار الكليه ده هحسبك عليه ويلا خشي غيري هدومك وكلي علشان بكره هنتكتب الكتاب فاهمه ملاك بخوف وعياط: مش هتجوزك انا بكرهك بقا بكرهك فارس ضربها بالقلم: اخرسي يازباله غوري من وشي سااااامعه😡نور خدت ملاك بسرعه ودخلت الاوضه--------------------------------------------------------في الاوضه جوانور بحزن عليها: ملاك متزعليش منه هو اكيد مش قصدوملاك بزعل: هو لي بيعمل معايا كده لي بيدخل في كل حاجه من وانا صغيره انا بخاف منو اوي يانور ازاي هتجوزو انا ببقي خايفه لما يبصلي اقوم اجوزو😔نور خدتها في حضنها نور: نامى ياقلبي انتي تعبتي انهارده جامد ملاك نامت ونور قامت براحه وخرجتجاسر بعصبيه لفارس: انت ازاي تمد ايدك عليها قدمنا حرام عليك يافارس دي البنت بتخاف منك لي كده ليفارس ببرود: خلصت ملكش دعوه ياجاسرجاسر: لا ليا لما اشوف اختي بتضرب وانا واقف يبقي ليا فارس لو سمحت خليك هادي معاهانور: ايوه يافارس انت مشوفتش كانت عامله ازاي جوه دي عماله تترعش جوه وكانت خايفه اتكلم معاها براحهفهد: ايوه ياصحبي براحه عليها وكمان مامتها لسه متوفيه خليك حنين معاها فارس بصلهم كلهمفارس ببرود: خلصتو بكره الماذون هيجي ومحدش لي دعوه بملاك فاهمين قالها بعصبيهكلهم بخوف: فاهمين فارس: يلا يافهد وانتي يانور خشي نامى جبها وانت ياجاسر خليك معاهم يلا سلام وقفل الباب وراهونور وجاسر دخلو نامو جمب ملاك--------------------------------------------------------في مكان اول مره نروحوعم ملاك بشر: امها ماتت خلاص ملهاش وهعرف اخد منها الورثمرات عم ملاك بخبث: ايوه ياحسن خلاص هتاخد حقك الي ابوك حرمك منه زمانحسن: عندك حق ياعبير خلاص هعرف انتقم منها وهرميها في الشارع بقولك اي هو الواد نام😉عبير بخبث: اه نام ياخويا نام انت كمان بقا تصبح على خير حسن بضيق: وانتي من اهله ياختي😒------------------------------------------------------نروح عند فهد وفارس في مركز المخابرات قاعدين في مكتب فارسفهد: علي فكره مينفعش الي عملتو مع ملاك ده وكمان امها لسه متوفيهفارس بحزن لاول مره يظهر قدام حد: هي الي بتعصبني يافهد خوفها مني بيجنني ولما جاسر بيحصنها ببقي عاوز اقوم اكسر عضمها فهد بحزن هي كده هتخاف منك صدقني كلمها براحه وفهمها براحه وحده وحده مش هتخسر حاجه يافارس لو كلمتها بهدوءفارس: خلاص فكك يلا تعالى نشوف الباشا كان عاوزنا شكل في مهمة ولا حاجه فهد: تعالى ياخويادخلوا وكانت الصدمه ليهم

الدكتور بأسف: أنا آسف، بس للأسف المريضة كانت تعبانة جداً وعندها مشاكل جامدة. أنا آسف.

وبص في الأرض.

ملاك بصدمة: يعني إيه؟ ماما فين؟

الدكتور: البقاء لله. عن إذنك.

ودخلت تجري ملاك على الأوضة. شافتهم بيغطوا وشها. دخلت شالتها بسرعة وقالت:

ملاك بعياط وصويت: لاااااااااااااااااا اااااااامي متسبنيش أمي لا لا لا لا لاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا اااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

رواية عشقت ظابط مخابرات الفصل الثالث بقلم سجود بكريرواية عشقت ظابط مخابرات الفصل الثالث الدكتور بأسف: انا اسف بس للاسف المريضه كانت تعبانه جدا وعندها مشاكل جامده انا اسف وبص في الارض ملاك بصدمه: يعني اي ماما فينالدكتور: البقاء لله عن اذنكودخلت تجري ملاك علي الاوضه شافتهم بيغطو وشها دخلت شلتها بسرعه وقالتملاك بعياط وصويت: لاااااااااااااااااا اااااااامي متسبنيش امي لا لا لا لا لااااااااااااااااااااا مامااااا ونبي لااا عشان خاطري قومي ونبي هسمع كلامك والله هسمع الكلام مش هعمل مشاكل تاني بس قومي هتجوز فارس هتجوزو والله بس بالله عليكي قومي ونبي قومي قومي بقااااااااااا كلهم دخلو بسرعه فارس بعصبيه: قومي ياملاك مينفعش كده قوميملاك بعياط: اوعااااا متسبنيش ونبي يا ماماااااااا لااااا لا بقا مش هتسبيني انتي كمان كفايه بقا كفايه جاسر جري حضنهاجاسر: بس ياحبيبتي اهدي خلاص ربنا يرحمها هي كانت تعبانه وارتحت خلاص ياحبيبتي ملاك ملاك ردي عليا ملاك اغمى عليها فارس شلها بسرعه ودخل اوضه تانيه وخرج دفع فلوس المستشفى وخلصو كل حاجه ودخل شال ملاك وروحو كلهم علي بيت ملاك--------------------------------------------------------روحو البيت ملاك بدموع وهي في حضن جاسر: يعني خلاص مشيت وسبتني انا عاوزها مليش دعوه 😭فهد بحزن: ملاك اهدي خلاص ربنا يرحمها كلنا والله كنا بنحبها وزعلنا عليها بس هي في مكان احسن من هنا خلاص متعيطيش بقا💔جاسر شدد من حضنها: ملاك بصي ياحبيبي هي شايفكي علي فكره وزعلانه منك كده ملاك بسرعه: لاء لاء لاء مش عاوزها تزعل مني خلاص مش هعيطنور بدموع: تعالي ياقلبي غيري هدومك تعالي عقبال معمل الاكل ملاك بحزن: مش عاوزه اكل ا قاطعه فارس بزعيقفارس بزعيق وماسك درعها جامد: بت بقولك ايه انا سكتلك من الصبح وحوار الكليه ده هحسبك عليه ويلا خشي غيري هدومك وكلي علشان بكره هنتكتب الكتاب فاهمه ملاك بخوف وعياط: مش هتجوزك انا بكرهك بقا بكرهك فارس ضربها بالقلم: اخرسي يازباله غوري من وشي سااااامعه😡نور خدت ملاك بسرعه ودخلت الاوضه--------------------------------------------------------في الاوضه جوانور بحزن عليها: ملاك متزعليش منه هو اكيد مش قصدوملاك بزعل: هو لي بيعمل معايا كده لي بيدخل في كل حاجه من وانا صغيره انا بخاف منو اوي يانور ازاي هتجوزو انا ببقي خايفه لما يبصلي اقوم اجوزو😔نور خدتها في حضنها نور: نامى ياقلبي انتي تعبتي انهارده جامد ملاك نامت ونور قامت براحه وخرجتجاسر بعصبيه لفارس: انت ازاي تمد ايدك عليها قدمنا حرام عليك يافارس دي البنت بتخاف منك لي كده ليفارس ببرود: خلصت ملكش دعوه ياجاسرجاسر: لا ليا لما اشوف اختي بتضرب وانا واقف يبقي ليا فارس لو سمحت خليك هادي معاهانور: ايوه يافارس انت مشوفتش كانت عامله ازاي جوه دي عماله تترعش جوه وكانت خايفه اتكلم معاها براحهفهد: ايوه ياصحبي براحه عليها وكمان مامتها لسه متوفيه خليك حنين معاها فارس بصلهم كلهمفارس ببرود: خلصتو بكره الماذون هيجي ومحدش لي دعوه بملاك فاهمين قالها بعصبيهكلهم بخوف: فاهمين فارس: يلا يافهد وانتي يانور خشي نامى جبها وانت ياجاسر خليك معاهم يلا سلام وقفل الباب وراهونور وجاسر دخلو نامو جمب ملاك--------------------------------------------------------في مكان اول مره نروحوعم ملاك بشر: امها ماتت خلاص ملهاش وهعرف اخد منها الورثمرات عم ملاك بخبث: ايوه ياحسن خلاص هتاخد حقك الي ابوك حرمك منه زمانحسن: عندك حق ياعبير خلاص هعرف انتقم منها وهرميها في الشارع بقولك اي هو الواد نام😉عبير بخبث: اه نام ياخويا نام انت كمان بقا تصبح على خير حسن بضيق: وانتي من اهله ياختي😒------------------------------------------------------نروح عند فهد وفارس في مركز المخابرات قاعدين في مكتب فارسفهد: علي فكره مينفعش الي عملتو مع ملاك ده وكمان امها لسه متوفيهفارس بحزن لاول مره يظهر قدام حد: هي الي بتعصبني يافهد خوفها مني بيجنني ولما جاسر بيحصنها ببقي عاوز اقوم اكسر عضمها فهد بحزن هي كده هتخاف منك صدقني كلمها براحه وفهمها براحه وحده وحده مش هتخسر حاجه يافارس لو كلمتها بهدوءفارس: خلاص فكك يلا تعالى نشوف الباشا كان عاوزنا شكل في مهمة ولا حاجه فهد: تعالى ياخويادخلوا وكانت الصدمه ليهم

الدكتور بأسف: أنا آسف، بس للأسف المريضة كانت تعبانة جداً وعندها مشاكل جامدة. أنا آسف.

وبص في الأرض.

ملاك بصدمة: يعني إيه؟ ماما فين؟

الدكتور: البقاء لله. عن إذنك.

ودخلت تجري ملاك على الأوضة. شافتهم بيغطوا وشها. دخلت شالتها بسرعة وقالت:

ملاك بعياط وصويت: لاااااااااااااااااا اااااااامي متسبنيش أمي لا لا لا لا لاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا اااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا اااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

رواية عشقت ظابط مخابرات الفصل الثالث بقلم سجود بكريرواية عشقت ظابط مخابرات الفصل الثالث الدكتور بأسف: انا اسف بس للاسف المريضه كانت تعبانه جدا وعندها مشاكل جامده انا اسف وبص في الارض ملاك بصدمه: يعني اي ماما فينالدكتور: البقاء لله عن اذنكودخلت تجري ملاك علي الاوضه شافتهم بيغطو وشها دخلت شلتها بسرعه وقالتملاك بعياط وصويت: لاااااااااااااااااا اااااااامي متسبنيش امي لا لا لا لا لااااااااااااااااااااا مامااااا ونبي لااا عشان خاطري قومي ونبي هسمع كلامك والله هسمع الكلام مش هعمل مشاكل تاني بس قومي هتجوز فارس هتجوزو والله بس بالله عليكي قومي ونبي قومي قومي بقااااااااااا كلهم دخلو بسرعه فارس بعصبيه: قومي ياملاك مينفعش كده قوميملاك بعياط: اوعااااا متسبنيش ونبي يا ماماااااااا لااااا لا بقا مش هتسبيني انتي كمان كفايه بقا كفايه جاسر جري حضنهاجاسر: بس ياحبيبتي اهدي خلاص ربنا يرحمها هي كانت تعبانه وارتحت خلاص ياحبيبتي ملاك ملاك ردي عليا ملاك اغمى عليها فارس شلها بسرعه ودخل اوضه تانيه وخرج دفع فلوس المستشفى وخلصو كل حاجه ودخل شال ملاك وروحو كلهم علي بيت ملاك--------------------------------------------------------روحو البيت ملاك بدموع وهي في حضن جاسر: يعني خلاص مشيت وسبتني انا عاوزها مليش دعوه 😭فهد بحزن: ملاك اهدي خلاص ربنا يرحمها كلنا والله كنا بنحبها وزعلنا عليها بس هي في مكان احسن من هنا خلاص متعيطيش بقا💔جاسر شدد من حضنها: ملاك بصي ياحبيبي هي شايفكي علي فكره وزعلانه منك كده ملاك بسرعه: لاء لاء لاء مش عاوزها تزعل مني خلاص مش هعيطنور بدموع: تعالي ياقلبي غيري هدومك تعالي عقبال معمل الاكل ملاك بحزن: مش عاوزه اكل ا قاطعه فارس بزعيقفارس بزعيق وماسك درعها جامد: بت بقولك ايه انا سكتلك من الصبح وحوار الكليه ده هحسبك عليه ويلا خشي غيري هدومك وكلي علشان بكره هنتكتب الكتاب فاهمه ملاك بخوف وعياط: مش هتجوزك انا بكرهك بقا بكرهك فارس ضربها بالقلم: اخرسي يازباله غوري من وشي سااااامعه😡نور خدت ملاك بسرعه ودخلت الاوضه--------------------------------------------------------في الاوضه جوانور بحزن عليها: ملاك متزعليش منه هو اكيد مش قصدوملاك بزعل: هو لي بيعمل معايا كده لي بيدخل في كل حاجه من وانا صغيره انا بخاف منو اوي يانور ازاي هتجوزو انا ببقي خايفه لما يبصلي اقوم اجوزو😔نور خدتها في حضنها نور: نامى ياقلبي انتي تعبتي انهارده جامد ملاك نامت ونور قامت براحه وخرجتجاسر بعصبيه لفارس: انت ازاي تمد ايدك عليها قدمنا حرام عليك يافارس دي البنت بتخاف منك لي كده ليفارس ببرود: خلصت ملكش دعوه ياجاسرجاسر: لا ليا لما اشوف اختي بتضرب وانا واقف يبقي ليا فارس لو سمحت خليك هادي معاهانور: ايوه يافارس انت مشوفتش كانت عامله ازاي جوه دي عماله تترعش جوه وكانت خايفه اتكلم معاها براحهفهد: ايوه ياصحبي براحه عليها وكمان مامتها لسه متوفيه خليك حنين معاها فارس بصلهم كلهمفارس ببرود: خلصتو بكره الماذون هيجي ومحدش لي دعوه بملاك فاهمين قالها بعصبيهكلهم بخوف: فاهمين فارس: يلا يافهد وانتي يانور خشي نامى جبها وانت ياجاسر خليك معاهم يلا سلام وقفل الباب وراهونور وجاسر دخلو نامو جمب ملاك--------------------------------------------------------في مكان اول مره نروحوعم ملاك بشر: امها ماتت خلاص ملهاش وهعرف اخد منها الورثمرات عم ملاك بخبث: ايوه ياحسن خلاص هتاخد حقك الي ابوك حرمك منه زمانحسن: عندك حق ياعبير خلاص هعرف انتقم منها وهرميها في الشارع بقولك اي هو الواد نام😉عبير بخبث: اه نام ياخويا نام انت كمان بقا تصبح على خير حسن بضيق: وانتي من اهله ياختي😒------------------------------------------------------نروح عند فهد وفارس في مركز المخابرات قاعدين في مكتب فارسفهد: علي فكره مينفعش الي عملتو مع ملاك ده وكمان امها لسه متوفيهفارس بحزن لاول مره يظهر قدام حد: هي الي بتعصبني يافهد خوفها مني بيجنني ولما جاسر بيحصنها ببقي عاوز اقوم اكسر عضمها فهد بحزن هي كده هتخاف منك صدقني كلمها براحه وفهمها براحه وحده وحده مش هتخسر حاجه يافارس لو كلمتها بهدوءفارس: خلاص فكك يلا تعالى نشوف الباشا كان عاوزنا شكل في مهمة ولا حاجه فهد: تعالى ياخويادخلوا وكانت الصدمه ليهم

الدكتور بأسف: أنا آسف، بس للأسف المريضة كانت تعبانة جداً وعندها مشاكل جامدة. أنا آسف.

وبص في الأرض.

ملاك بصدمة: يعني إيه؟ ماما فين؟

الدكتور: البقاء لله. عن إذنك.

ودخلت تجري ملاك على الأوضة. شافتهم بيغطوا وشها. دخلت شالتها بسرعة وقالت:

ملاك بعياط وصويت: لاااااااااااااااااا اااااااامي متسبنيش أمي لا لا لا لا لااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

دخلو وكانت الصدمه ليهم.

فارس بصدمه وفرح: سليم.

سليم: وحشتني ياض يافارس.

وحضنه.

فهد بفرحه: سليم وحشتني اوي ياض.

سليم: انتو كمان والله.

اي عاملين.

فهد وفارس: تمام الحمدلله.

اللواء مدحت: اقعدو.

انا جمعتكو انهارده عشان في عمليه مهمه جدا وخطيره.

وانا قولت مافيش غير الفريق بتاعكو الي يعرف يتطلعها.

فارس بهدوء: وان شاء الله نقدر يافندم.

فهد: بس ياباشا هي العمليه عن اي بظبط.

سليم: وتبع مين.

اللواء مدحت: في اي ياولاد اي الاسئله دي كلها.

هقولكو كل حاجه بس مش دلوقتي.

يلا كل واحد علي بيتو يلا.

الشباب كلها: تمام يافندم.

وخرجو.

نتعرف بقا على سليم.

سليم الدسوقي: عمر 27 سنه.

طويل وعريض وجسمه رياضي.

صاحبهم من الطفوله وكان مسافر ورجع شغال ظابط مع فارس وفهد.

عيونه رومادي وقمحاوي ولي اخت واحده.

حنين الدسوقي: فتاه عمرها 19 سنه.

في كلية هندسة جميلة جدا.

شعرها اصفر قصير وبيضا وعيونها عسلي وقصيره ومش محجبه.

كلهم راحو بيت فارس.

سليم: اي يابني عامل اي.

فارس: كويس.

فهد: انت جيت لوحدك ياض ياسليم.

سليم: لاء جبت حنين معايا.

فارس: بجد وحشتني القرده الصغيره دي.

سليم بضحكه: دي لو سمعتك بتقول عليها كده هتنفخك.

فهد وفارس ضحكو.

سليم: عامل اي مع ملاك.

فارس بحزن: زفت.

مامتها توفت انهارده وهنكتب الكتاب بكره.

سليم اتصدم: ايه انت بتهزر صح.

فهد بزعل: للاسف مش بيهزر ده الي حصل.

سليم بزعل: ربنا يرحمها.

وبعدين انت اتخنقت مع ملاك ولا اي.

فهد قالوا الي حصل.

سليم بزعل من فارس: لي كده يافارس حرام عليك ده وقتو.

يعني البت امها ماتت وهي بتخاف منك اساسا من غير حاجه تقوم تتضربها.

فارس بجنون: ايوه تخاف مني عشان متبعتدش عني.

انا بحبها بتجنن لما جاسر بيحضنها.

انتو لي مش حاسين بيا.

انا طالع انام.

وطلع وسابهم.

سليم لفهد: غلط.

فارس بيفكر غلط وهيخسرها.

فهد: غبي هيفضل غبي طول عمره يابني.

ننام عشان بكره في يوم طويل.

سليم: يلا.

كده كل الابطال نامو.

في الصباح.

نروح عند ملاك.

نور وجاسر قامو علي صوت صويت وعياط.

دخلو اوضت مامت ملاك.

جاسر بخوف: ملاك اهدي ياملاك عشان خاطري.

ملاك بعياط: ابعد عني انا عاوزه امي.

عاوزه ماما.

تعالي خديني ونبي تعالي.

نور اتصلت علي فارس مردش.

اتصلت على فهد رد.

فهد بحب: الو.

نور بعياط: الحقني يافهد.

فهد بخوف: اي في اي.

نور بعياط: م ل ا ك.

فهد قام: نور اهدي اهدي واتكلمي براحه.

نور بعياط جامد: ملاك عماله تعيط وتصوت جامد ياا يافهد.

شهقة انا خايفه عليها اوي.

فهد بسرعه: طيب اهدي انا جاي اهو بسرعه سلام.

نور: سلام.

وقفت.

فهد طلع صحى فارس وسليم وحكلهم.

فارس نزل بسرعه وهما وراه.

وصلو البيت.

فارس دخل بسرعه شافها في حضن جاسر اتجنن.

فارس بعصبيه: مسك درعها جامد.

انتي عاوزه ايه بظبط ها.

انتي اي بتعملي كده لي.

انتي لما تعملي كده هترجع ردي عليا.

هترجع.

ملاك بخوف بتهز راسها: فار س س ب ن ي و ن ب ي ا بع د ع ني ب قا.

شهقة قالت برعشه: ا ن ا ب ك ره ك ب ك ر ه ك.

(فارس سبني ونبي ابعد عني بقا انا بكرهك بكرهك).

فارس اتجنن.

شلها ونزل بيها وكلهم خافو عليها ونزلو وراه بس ملحقوش.

فهد بخوف: هو راح فين.

نور بخوف هي كمان: انا خايفه اوى عليها.

سليم بضيق: اهدو ياجماعه فارس بيحبها.

جاسر بضيق: انا رايح اجيب حاجه سلام.

ومشي.

ونور طلعت وفهد وسليم روحو.

في العربيه عندهم.

ملاك بخوف: فارس سوق براحه ونبي سوق براحه.

فارس بيسوق بسرعه عاليه ومش بيرد.

ملاك بعياط: وقف ونبي انا اسفه طيب والله مش هعمل كده تاني ونبي وقف العربيه.

فارس ساق ووصل لمكان.

نزل وشدها من درعها ودخل.

ملاك شافت مأذون.

ملاك بخوف وبتهز راسها: لا لا انت مش هتعمل كده صح.

فارس بخبث: يلا يالوكه.

عارفه لو موافقتيش هعمل فيكي اي.

ملاك بدموع هزت راسها.

فارس ابتسم ببرود وشدها ودخل.

بعد وقت ملاك فات علي كلمت (بارك الله لكم وبارك عليكما وجمع بينكما في خير).

ملاك دموعها نزلت من الخوف.

فارس بخبث: يلا ياحرمي المصون.

ملاك: فارس احنا ريحين فين.

فارس مردش عليها وهي خافت اكتر وسكت.

وصلو لفيلا ونزلو ودخلو الاوضه وقرب منها.

ملاك وهي بتبعد: انت بتقرب لي.

فارس قرب منها اوي وبسها في وشها كله ونزل علي جسمها وزهقها علي سرير و...........

نروح حتى تانيه.

عند حنين اخت سليم.

نزلت تجيب حاجه وهي رجعها خبطت في حد.

وقعت.

حنين بعصبيه: انت اعمى متبص قدامك.

وقام.

هو بعصبيه: انتي متعرفيش انا مين.

حنين بضيق: هتكون مين ان شاء الله.

هو بضيق: انا ابقي..........

نروح عند فارس لما زهقها.

ملاك بخوف: اااه انت بتعمل إيه؟

فارس بخبث: إيه مش مراتي برضه ولا أنا غلطان؟

ملاك: ابعد عني بقى، أنا بقرف منك وبكرهك. فجأة خافت من شكله.

فارس بعصبية وعيونه احمرت: أنا هخليكي تكرهيني أكتر يا ملاك. أنا بقى هحسبك على اللي حصل في الجامعة. ودلوقتي فضل يضربها بالحزام وهي بتعيط.

ملاك بوجع وعياط: كفاية يا فارس، اااه أنا آسفة، آسفة والله مش هقول كده تاني خلاص، كفاية، آه، اااااااه.

فارس بعصبية: ضربها جامد. اخرسي، مش عاوز أسمع صوتك، فاهمة؟

ملاك مردتش عليه، ضربها أكتر وزعق: فاااااااهمة؟

ملاك بتعب: فـ ـاهمة. وأغمى عليها.

فارس فاق من عصبيته، شافها كده اتصدم. شالها دخلها الحمام و... كفاية.

نروح عند حنين.

جاسر بضيق: أنا أبقى جاسر المحمدي يا حيوانة.

حنين بعصبية: مين دي اللي حيوانة يا زبالة يا *****.

جاسر لسه هيضربها، طلعت تجري.

جاسر بضحكة وسرحان: البت قمر، بس لسنها ده. راح ضحك وروح لأخته.

وصل وطلع شاف نور بتعيط، جري عليها حضنها جامد وقالها:

جاسر بخوف عليها: نوري مالك يا نوري؟ في حاجة بتوجعك؟ حد عملك حاجة؟ اتكلمي ونبي.

نور بعياط: ملاك.

جاسر بهدوء: براحة يا روحي، براحة. ومسح دموعها بإيده. اتكلمي براحة يلا.

نور بهدوء: ملاك خايفة عليها يا جاسر. خايفة فارس يعمل فيها حاجة.

جاسر: متخافيش يا قلبي. هو بيحبها، والصبح هنكلمها كلنا.

نور بفرحة: بجد يا جاسر؟

جاسر: بجد يا قلب جاسر. يلا بقى ننام.

نور بنوم: آه يلا، عاوزة أنام. دخلوا ناموا.

نروح مكان أول مرة نروح له.

المجهول1: يا باشا، اتجوز. أنا شوفته دخل عند المأذون وكان ماسك بت بتعيط، بس أي موزة.

المجهول2 بوقاحة: هي موزة أوي يعني؟

المجهول1 بخبث: دي قشطة يا باشا. أي حضرتك بتفكر في حاجة تانية ولا إيه؟ 😉

المجهول2 بغموض: أنا عارف هعمل إيه. وضحك بخبث. نصيب الناس اللي منعرفهاش دي.

نروح عند سليم وفهد.

سليم شاف أخته داخلة تجري. قام بسرعة.

سليم بخوف مسكها من درعها: في إيه؟ بتجري كده ليه؟ حد عملك حاجة؟ انطقي.

حنين بخوف من شكله: ااا أنا...

فهد دخل لما شافها خايفة منه كده. شدها وحضنها.

(ملحوظة: هو بيعتبرها أخته الصغيرة).

نرجع تاني.

فهد بحب أخوي: وحشتيني يا قرّدة.

حنين بغضب طفولي: متقولش يا قرّدة ها. 🥺

سليم وفهد ضحكوا على شكلها.

سليم: تعالي يا حنون.

حنين راحت بخوف: نـ ـعم.

سليم بحنان: متخافيش مني يا قلبي. ها، احكي إيه اللي حصل.

حنين حكت كل حاجة.

سليم بهدوء: طيب، اسمه إيه؟

حنين: نسيت. يلا مش مهم، أهو غار في داهية.

سليم: طيب يا حنون، إنتي غلطانة.

حنين: لا، أنا...

قاطعها سليم: لا غلطانة عشان شتمتي، عيب. بعدين بنوتي الحلوة كانت بتعمل إيه في الشارع دلوقتي؟

حنين ببراءة: كنت بجيب حاجات حلوة.

سليم ابتسم: طيب يلا يا حبيبي روحي نامي.

حنين بحب أخوي: حاضر. وبسته من خده وطلعت.

سليم لفهد: تفتكر عمل فيها إيه؟ تلفونه مقفول.

فهد: مش عارف. بس أكيد مش هيعمل فيها حاجة وحشة.

سليم: مش عارف. يلا يا أخويا نتطلع ننام. عندنا شغل كتير بكرة.

فهد مردش عليه، وهو استغرب.

سليم: في إيه يا ضنايا؟ يا فهد، سرحان في إيه؟ فهد، فـ ـاهم؟

فهد فاق: إيه؟ إيه؟ في إيه يا عم أنت؟

سليم بضحكة: بقالي ساعة بكلمك. أنت كنت سرحان في إيه؟ ها ها. 😉

فهد بسرحان: نوري اللي جت ونورت حياتي. نفسي تحس بيا وبحبي ليها.

سليم قطعه: يااااه، بقى أنت وفارس بتحبوا وأنا سنجل بائس.

فهد ضحك: يلا يا عم البائس، نقوم ننام. في شغل.

سليم بغيظ: يلا يا أخويا. كل واحد طلع نام.

عند حنين كانت نايمة وبتفكر في جاسر.

حنين بسرحان: الـ ـواد قمر أوي. يخربيت جمال عيونه. فاقت من السرحان. إيه ده؟ ده رخــ ـم وسافل ووحــ ـش.

حنين: استغفر الله العظيم. مين ده اللي وحش؟ أنا شكلي هعـ ـبط. ده قمر 14. نامي يا حنين، بطلي عبـ ـط. ونامت.

نرجع لفارس وملاك.

ملاك فاقت وعمالة تعيط. فارس خلص وشالها وخرج، وغير هدومها. وحضنها ونام.

ملاك بخوف منه: ابعد عني ونبي يا فارس.

فارس بحزن بس مظهرش: نامي يا ملاك، أحسن لك.

ملاك بعدت عنه. فارس شدها تاني وحضنها جامد.

فارس بهمس ليها: لو بعدتي عني تاني يا ملاكي، أنا هقتلك. راح، بسها. بو**ـسها كلها حب.

ملاك اتصدمت. فارس بعد عنها وباس عيونها.

فارس بحنان: يلا يا ملاكي نامي. وشدد من حضنه وناموا سوا.

نروح عند حسن وعبير.

حسن بشر: يلا قومي البسي يا عبير عشان هنسافر.

عبير بأستغراب: هنسافر فين يا خويا؟

حسن هيتكلم، قطعه ابنه هشام.

هشام: السلام عليكم.

حسن وعبير: وعليكم السلام.

حسن لهشام: قوم جهز نفسك عشان هنسافر.

هشام بأستغراب: فين يا أبويا؟

حسن بشر: مرات عمك ماتت، واحنا هنروح ناخد الورث. وأنت هتتجوز ملاك.

هشام بعصبية: لا يا أبويا، الكلام ده مش هيحصل. أنا مش هتجوز ملاك. وده الورث بتاعها، محدش هياخد منه حاجة غيرها.

حسن بضيق: أنت بتعلي صوتك عليا يا ولد؟

هشام هدى شوية: أبويا، ملاك طيبة ومتستاهلش إننا نعمل فيها كده. وكمان لسه مامتها ميتة، نقوم نعمل فيها كده؟

حسن عارف إن هشام بيحب ملاك زي أخته، بيخاف عليها. راح قال:

حسن بغموض: خلاص يا بني، إحنا مش هنعمل حاجة. راح بص لهشام بس بشرط.

هشام بسرعة: إيه هو؟

حسن: ..................

هشام وعبير بصدمة: إيه؟

في الصباح عند ملاك وفارس.

فارس استيقظ ورأى ملاك نائمة كالأطفال.

فارس بحب: أنا بحبك أوي يا ملاكي، نفسي تفضلي جنبي متبعديش عني.

وكمل بحزن: وأنا آسف إني ضربتك.

راح باسها براحة، حس إنها هتصحى، عمل نفسه نايم.

ملاك استيقظت ورأته قريب أوي منها.

دموعها نزلت وتكلمت.

ملاك بدموع وحزن: ليه تعمل فيا كده؟ أنا كنت بحبك أوي، بس دلوقتي بقيت بخاف منك.

لما قلتلي إني هتجوزك فرحت أوي، بس خوفت منك أوي.

أنت ليه بتعمل فيا كده؟ تعرف كان نفسي تكون صاحي عشان أقولك كل الكلام ده، بس أخاف تكون مش بتحبني.

قربت عشان تبوسه، فتح عيونه وباسها بحب.

وهي كانت مبسوطة.

فارس بعد عنها.

فارس بحب: صباح الخير.

ملاك بكسوف: صباح النور.

فارس بحنان: لوكه، أنا آسف، أنا بحبك.

ملاك بصدمة: إيه؟

فارس ضحك: بحبك.

ملاك بسرحان: وأنا كمان.

فارس قرب منها و...

بعد وقت.

فارس نايم وهي نايمة في حضنه.

فارس: لوكه، بت بت يا لوكه.

ملاك نايمة في حضنه مكسوفة: بس بقى.

فارس ضحك بحب: مبروك يا عروستي، بقيتي ملاك فارس الصياد.

وحضنها.

ملاك بنوم: عاوزة أنام.

فارس باس راسها: نامي يا حبيبي.

ملاك نامت وهو كمان.

***

عند جاسر ونور في الكلية.

نور بكسوف: جاسر.

جاسر: إيه يا روحي؟

نور بكسوف: أنا...

جاسر بص لها: مالك يا روحي؟ عاوزة تقولي إيه؟

نور خلاص هتعيط: أنا أنا...

جاسر بضحكة: إيه؟ بتحبي يا بت ولا إيه؟

وضحك.

نور بصدمة: أنت عرفت منين؟

جاسر بصدمة: أنا بهزر، أنت بتحبي حد؟

نور بخوف: آآآ...

جاسر بهدوء وحنان: قولي يا قلبي، حد أنا أعرفه؟

هزت راسها.

نور بخوف: فهد... أحم... فهد.

جاسر ابتسم: بتحبي يا صغنن أنتِ.

نور بكسوف هزت راسها.

جاسر ضحك وحضنها.

نور: ممكن طلب؟

جاسر بحنان: قولي يا قلبي.

نور بتوتر: كنت... أحم... عاوزة أروح لفهد... أحم... قصدي يعني...

جاسر بابتسامة: روحي يا قلبي، أنا بثق فيكي، بس متتأخريش.

نور هزت راسها: حاضر.

ومشت.

***

نروح عند فهد في مكتبه.

قاعد بيشتغل.

دخلت عليه السكرتيرة روان.

فهد: حطي الورق هنا.

روان بخبث: شافت نور جاية، حاضر يا باشا.

وفي لحظة وقعت في حضن فهد، وفهد حضنها غصب عنه.

نور دخلت.

فهد بصدمة: نور!

نور بدموع بتحاول متبانش: أنا آسفة، بعد إذنكم.

وطلعت تجري.

فهد بعصبية لروان: أنتِ مرفوضة، فاااااااااهمة؟

روان خرجت بسرعة من الخوف.

وفهد نزل ورا نور.

فهد مسكها: نور، افهمي الأول، أنتِ فاهمة غلط.

ورق قطعته نور.

نور ببرود: أنا مالي؟ أنا اللي آسفة إني دخلت من غير ما أخبط.

وبتحاول دموعها متنزليش قدامه.

بعد إذنك.

ومشت.

فهد جري وراها.

وقفه.

فهد بعصبية: لا، هتسمعي، لازم تسمعي.

أنا والله كنت بشتغل وهي دخلت وحطت الورق وكانت هتقع.

نور بعياط: يا سلام! طيب هي وقعت عليك أنت بقى؟ حضنتها ليه؟ ها؟

ضربته في صدره: أنت إيه يا خي؟ وأنا كنت جاية أقولك إني بحبك وكنت خلاص هحكيلك عن حبي ليك، بس أنت حيوان، حيوان!

فهد كل ده مصدوم إن حب عمره هي كمان بتحبه.

فاق لما كانت هتمشي، شدها بسرعة، وباسها جامد، وهي فضلت تزقه.

بعد كده استسلمت.

و...

كفاية كده.

***

نروح عند جاسر في الكلية.

كان قاعد وسمع صوت خناقة بره.

خرج بسرعة، شاف حنين والولاد بيرخموا عليها.

جري بسرعة، وقف قدامه وحنين وراه.

جاسر بعصبية وغيره ميعرفش سببها: أنت مالك بيها يا ضنا أنت وهو؟

الشاب بخبث: إيه؟ هي كمان عجباك؟ بس إحنا اللي شوفناها الأول.

جاسر ضربه جامد.

والواد التاني ضرب جاسر وجري.

وحنين بخوف وعياط قربت من جاسر.

حنين برعشة: أنت كويس؟

جاسر بابتسامة حنان: أنا كويس، اهدي، اهدي.

أنا جاسر.

وإنتي؟

حنين بابتسامة: حنين.

واه صحيح، أنا آسفة.

جاسر باستغراب: على إيه؟

حنين بكسوف: اللي حصل مني قبل كده.

جاسر بنفس الابتسامة: عادي خالص، أنا نسيت أصلاً.

أنتي في سنة كام؟ أنا أول مرة أشوفك هنا.

حنين: في سنة أولى.

واه أول مرة تشوفني عشان أول مرة أجي النهارده.

جاسر: طيب لو عاوزة حاجة، اسألي على جاسر المحمدي في سنة تانية.

حنين بكسوف: اوكي.

باي.

جاسر بحب: باي.

***

نروح عند المجهول.

المجهول 2: أنا عاوز البنت دي في خلال يومين تبقي قدامي.

المجهول 1 بخوف: إيه ده يا باشا؟ بس إزاي؟ هو مش بيخليها تخرج لوحدها أصلاً.

المجهول 2 ببرود: مليش فيه، البنت تبقي قدامي في خلال يومين.

المجهول 1: حاضر يا باشا.

المجهول 2 ببرود: بره.

خرج المجهول 1.

عند سليم كان قاعد على البحر وشاف بنت بتعيط، راح ليها.

سليم: مالك يا آنسة؟

البنت مردتش.

سليم ببرود: طب قومي من هنا عشان محدش يرخم عليكي.

البنت بدموع وعصبية: انت مالك يا عم أنت، ابعد عني.

سليم ببرود: براحتك، سلام يا قطة.

البنت كانت ماشية، في ولد جه مسك دراعها جامد.

البنت بدموع: ابعد عني يا حيوان، ابعد.

هو بخبث: مش هبعد، ويلا تعالي معايا.

البنت صوتت. سليم جه بسرعة وشدها وضرب الواد، والواد طلع يجري.

سليم بعصبية: قلتلك قومي من هنا، وانتي مسمعتيش الكلام.

البنت بعياط: وأنا قلتلك ملكيش دعوة بيا، أنت وحش زيهم.

وفضلت تعيط.

سليم زعل عليها: طيب اقعدي واحكيلي.

البنت ببراءة: وعد متقوليش لحد وتسمعني للآخر.

سليم ابتسم: وعد. أنتي اسمك إيه أصلاً؟

البنت ابتسمت: حور.

سليم: ماشي يا حور، احكيلي بقى مالك.

حور بدموع: أنا أمي ماتت وأنا عندي 10 سنين، بعدها بأسبوع بابا اتجوز واحدة وكان عندها ولد أكبر مني بـ 5 سنين. كانت بتفضل تضربني وابنها كان دايماً يرخم عليا. وهي كانت بتعملني حلو قدامه، لكن من وراه مش بتخليني آكل أو أقعد معاهم، كنت أنا على طول اللي بعمل كل حاجة. وقدامه كانت بتعمل هي وبابا كان بيضربني عشان مش بعمل حاجة معاها. وبابا مات من شهر. هي كانت بتعملني وحش أوي. وانهاردة ابنها كان بيحاول...

وسكتت. بعدها كملت: هربت منهم وهو اللي كان بيشدني، وانت ضربته.

سليم بحزن: ممكن طيب تمسحي دموعك، وأنا هاخد حقك منهم كلهم والله.

حور قامت وقالت: آسفة بقى، شكلي نكدت عليك.

سليم: لا يا ستي عادي. أنتي راحة فين؟

حور بابتسامة حزينة: معرفش.

سليم بحنان: تعالي معايا البيت.

حور بعصبية: أنت واحد سافل ومش متربي.

ولسه هتضربه، بألم سليم مسك إيدها.

سليم بضحكة: أنتي فاهمة إيه؟ أنا معايا أختي في البيت على فكرة.

وضحك جامد.

حور سرحت في ضحكته.

سليم بغمزة: إيه؟ أنا عارف إني قمر وكل البنات بتعكسني.

حور فاقت واتكسفت: احم، يلا نمشي.

سليم ابتسم: يلا.

ركب العربية هو وحور ومشوا.

**نتعرف على حور:**

حور علي: عمرها 19 سنة، قصيرة، شعرها طويل وعيونها خضرا وبيضا. خلصت ثانوي ومدخلتش الكلية.

***

نروح عند عم ملاك.

حسن: بشر.

شام: إيه؟

حسن بخبث: آخد الورث اللي أبويا كتبه ليك.

شام بصدمة: إيه؟

عبير بصدمة: أنت اتجننت يا راجل؟

شام بجمود: وأنا موافق.

حسن بخبث أكبر: تمام، بكرة تنازل عنه ليا.

شام بجمود: تمام، أنا ماشي.

مشي هشام.

عبير بضيق: أنت عايز تاخد ورث الواد يا حسن؟ أنت اتجننت؟

حسن ببرود: ملكيش دعوة، أنا داخل أنام.

عبير دخلت نامت هي كمان.

***

نروح عند فهد ونور.

فهد بعد عنها وشاف وشها كله أحمر.

فهد بحب: أنا بحبك أوي يا نورين.

نور بحب: وأنا كمان يا فهد.

فهد بخبث: أنتي إيه؟

نور بكسوف: خلاص بقى يا فهد.

فهد بحزن مصطنع: خلاص، يلا عشان أروح.

نور شافت فهد زعل منها، قربت منه وبسته. فهد اتصدمت منها. نور بعدت عنه وقالت.

نور بكسوف: أنا بحبك أوي يا فهد.

فهد بعشق: أنا أكتر يا قلب فهد. يلا نمشي.

حور مكسوفة هزت راسها ومشيت.

تليفون فهد رن.

فهد: الو يا فندم.

اللواء مدحت: تعالى أنت وفارس وسليم حالاً.

فهد بقلق: حاضر يا فندم.

وقفل معاه واتصل بسليم وفارس وروح نور وراح المخابرات.

***

عند سليم، دخل بحور وشاف حنين.

حنين باستغراب: مين دي يا سليم؟

سليم: دي حور.

حور بكسوف: لو مدايقة أنا ممكن أمشي.

حنين بحب أخوي: تمشي مين؟ أنا مصدقت لقيت حد أقعد معاه.

وحضنتها. حور ابتسمت بحب.

سليم بهدوء: يلا اطلعوا ناموا.

حنين وحور طلعوا ناموا، وسليم راح الشغل.

عند فارس وملاك.

ملاك قامت شافت فارس بيلبس.

ملاك بنوم: رايح فين يا فارس؟

فارس بحب راح ليها وبسها: رايح الشغل، في اجتماع مهم.

ملاك بزعل طفولي: يعني هتسيبني لوحدي؟ 🥺

فارس بخبث: أنا ممكن أقلع وأقعد، بس متزعليش بقى. 😉

ملاك بتوتر: ها، لا خلاص روح شغلك وأنا هنام تاني.

فارس ابتسم وباس راسها: خلي بالك من نفسك يا قلبي، تصبحي على خير. أنا مش هتأخر.

ملاك بحب: ماشي، وأنت من أهله.

ونامت. وفارس بسها براحة ونزل.

***

في مكتب اللواء مدحت.

الباب خبط.

اللواء مدحت: ادخل.

دخلوا الشباب كلهم.

اللواء مدحت: اقعدوا يا شباب.

فارس بهدوء: خير يا فندم، حضرتك طلبت إننا نيجي.

اللواء مدحت: آه، هقولكم على المهمة والحاجات اللي عاوزين تعرفوها، بس خلي بالكم. المهمة دي صعبة جداً.

فارس: بيشتغل إيه؟

سليم: اسمه إيه؟

فهد: مين دراعه اليمين؟

اللواء مدحت: يبقى أكبر تاجر سلاح وآثار، ودراعه اليمين يبقى رامز، صحبه من زمان، والحارس الشخصي بتاعه واسمه رعد المنشاوي.

الشباب كلهم بصدمة: مين؟

سليم بصدمة: رعد المنشاوي؟ أكبر رجل أعمال ده بيعمل خير كتير.

فهد: ده مفيش حد مش بيحبه وبيحترمه.

فارس بغموض: متقلقش يا فندم، إن شاء الله هنبقى قدها. يلا بينا يا شباب.

كل واحد روح نام، وفارس روح شاف ملاك نايمة حضنها ونام.

***

نروح عند المجهول.

المجهول 1: ها يا رعد هنعمل إيه؟

المجهول 2 (رعد): أنا عاوزها بكرة تكون عندي يا رامز.

رامز: طب أنا عاوز أعرف أنت عايز من ملاك إيه؟

رعد بشر: هنتقم فيها من فارس عشان بيدور ورايا.

رامز بقلق: بس يا رعد، فارس مش سهل.

رعد ببرود: أنا هقولك إحنا هنعمل إيه...

رامز بصدمة: إيه؟ أنت اتجننت؟

رعد المنشاوي: أكبر تاجر سلاح وآثار، بس تعرف عنه إنه راجل طيب ومحترم، عنده 30 سنة، عيونه سودا وطويل وقمحاوي وجسمه رياضي.

رامز الشامي: صاحب رعد، عنده 30 سنة، طويل، جسمه رياضي وقمحاوي، عيونه بنية.

تاني يوم عند ملاك وفارس.

فارس صحي ملقاش ملاك جنبه، قام بسرعه يدور عليها.

شافها في المطبخ، دخل حضنها من ورا.

فارس بحب: صباح الخير ياملاكي.

وباسها من خدها.

ملاك بعشق: صباح النور.

نمِت كويس؟

فارس: اه.

وبعدين عارفه لو صحيت وانتي مش جنبي هعمل فيكي ايه.

ملاك بخوف: ااااه.

فارس بسرعه لما شاف خوفها منه: اهدى اهدى، انا هعمل كده.

وراح باسها بعشق.

ملاك بعدت وشها كله احمر: على فكره انت قليل الادب.

وطلعت تجري.

فارس ضحك وجري وراها.

ملاك وقفت: انت جي لي، خلاص انا اسفه والله.

فارس قرب منها وطلع فوق.

فارس دخلها الاوضه وزقها علي السرير وقال:

فارس بحب: انتي وحشتيني اوي يا لوكه.

وقرب منها و..........

بعد وقت فارس نايم وهي خرجت من الحمام.

فارس قرب منها.

فارس بقلق: لوكه انتي ممكن تبعدي عني.

ملاك باستغراب: لا طبعًا يافارس.

انا كنت ممكن بخاف منك في الاول، لكن دلوقتي انا بحبك اوي.

فارس بهدوء مصتنع: انا جبتلك هدية.

ملاك بفرحه: بجد.

فارس طلع سلسله.

ملاك بصدمه: دي حلوة اوي اوي يافارس.

لبسهالي بسرعه.

فارس ابتسم ولبسهالها.

فارس: انا داخل اخد شاور، ممكن مراتي حبيبتي تعملي فطار.

ملاك بابتسامة: حاضر.

ومشيت.

فارس: خايف عليكي اوي ياملاك.

حاسس ان هيحصلك حاجة انهارده.

اووف.

ودخل الحمام.

ملاك طلعت بالاكل.

فارس خرج وقرب منها وكان عاري الصدر.

فارس: اكّليني.

ملاك اتوترت: لا، كل انت لوحدك.

فارس قرب اكتر وباسها من خدها: لا، انا عاوز اكل من ايدك.

ملاك خلاص هتعيط: فارس لو سمحت قوم البس حاجة.

فارس بخبث باسها من خدها التاني: يلا بقا يالوكه، عاوز اكلك.

ملاك هزت راسها مش موافقة.

فارس بزعل مصتنع: براحتك، انا هقوم البس وانزل الشغل من غير مفطر.

ملاك زعلت من نفسها وقربت منو تاكله.

فارس ابتسم وقربها منه واكلها هو كمان.

---------------------------------------------------------

جاسر ونور كانو راحو الكلية.

جاسر: ها احكي اي الي حصل.

نور حكت كل حاجة معادًا انو باسها.

جاسر بهدوء: وانا واثق ان فهد عندو حق.

البنت دي مش كويسة، وانتي كمان خلي عندك ثقة في فهد.

نور: حاضر.

وكملت بحب: تعرف اني بحبك اوي وبحمد ربنا انك في حياتي.

جاسر مسك ايدها وباسها: وانا بعشقك يانوري.

جاسر شاف حنين بتبص عليهم وبتعيط وجريت.

قام بسرعه وجري وراها.

جاسر بخوف: في اي، مالك بتعيطي ليه.

حنين بعياط وعصبية: ابعد عني، جاي ليا لي، روح لحبيبتك.

جاسر باستغراب: حبيبتي مين.

حنين بنرفزة: لا والله مش عارف مين، ها ها.

ضربته في صدره.

نور قربت منهم.

نور: في اي جماعة.

حنين بغيره منها: انتي مالك انتي، خليكي في حالك.

وزقتها.

نور وقعت في الأرض.

جاسر بعصبية لحنين: انتي مجنونة، ازاي تعملي في اختي كده.

جاسر قرب من نور بخوف: نور انتي كويسة، في حاجة بتوجعك.

نور بمرح: عيب عليك يابرنس، اخوك جامد برضو.

فارس ضحك وحضنها: مجنونة، الله يكون في عونك يافهد بجد.

حنين اتكسفت لما عرفت انها اخته وقربت منهم.

حنين بكسوف: احم، انا اسفه.

جاسر بعصبية: اسفة اي وزفت اي، عارفة لو اختي كان حصلها حاجة كنت موتك فيها.

حنين بعياط: انا اسفة، مكنش قصدي.

ومشيت بسرعه.

نور بزعل من جاسر: لي كده ياجاسر، حرام شكلها بتحبك.

جاسر ابتسم: بجد.

نور بخبث: شكلها مش هي لوحدها.

جاسر بتوتر: انا هقوم اشوفها بسرعه.

نور بضحكه: ماشي.

وجاسر مشي.

نور تلفونها رن وشافت الاسم ابتسمت.

نور بحب: الوه.

فهد بهزار: احلي الو دي ولا ايه ياناس.

نور: بتعمل ايه.

وكملت بغيره: حد معاك في المكتب.

فهد ابتسم علي غيرت نور: انا مشتها امبارح يانوري وجبت حد تاني.

نور بغيره جامدة: اسمها اي بقا ان شاء الله.

فهد ضحك جامد: لا متقلقيش ده راجل.

نور بفرحه: ماشي.

فهد بعشق: بحبك.

نور بكسوف: وانا كمان بحبك اوي.

فهد: معلش يانوري انا هقفل عشان عندي شغل كتير، هخلص واكلمك.

وممكن انهارده نروح نشوف ملاك وفارس.

نور بسعاده: بجد، دي وحشتني اوي.

فهد: يبختها.

نور بهروب: يلا بقا روح شوف شغلك، باي.

وقفت بسرعه.

فهد ضحك: مجنونة بس بعشقها.

ونزل راح المخابرات.

عند جاسر جري بسرعه ومسكها وزنقها في الحيط.

جاسر بهدوء: ممكن افهم انتي كنتي بتعيطي ليه.

حنين بدموع: لو سمحت سبني، عاوزة امشي.

فارس ببرود: لا مش هتمشي غير لما تقولي الاول.

حنين: ابعد بقا.

جاسر قرب منها جامد: بتحبني.

حنين اتوترت من قربه وبصت في الأرض.

جاسر رفع وشها وباسها بوسة كلها حنان وحب.

حنين استسلمت.

جاسر بعد عنها.

حنين بكسوف ضربته بالقلم علي وشه وجريت.

جاسر ابتسم: شكلها بتحبني فعلا.

راح ضحك وراح لنور وخدها ومشي.

--------------------------------------------------------

نروح عند سليم نزل شاف حور في المطبخ.

سليم: بتعملي ايه.

حور اتخضت: اي ده حرام عليك خضتني.

سليم برفعت حاجب: لي شوفتي عفريت.

حور بتوتر: احم، لا مش قصدي بس ااااه.

سليم بهدوء: خلاص اهدي، مفيش حاجة.

اي كنتي بتعملي ايه.

حور بطفوله: كنت بعملك الفطار قبل متروح الشغل.

سليم ببرود: مش عايز.

حور بزعل طفولي: براحتك.

سليم بسرعه: قصدي مش عايز اكل لوحدي، كلي معايا.

حور بسعاده: ماشي يلا اقعد.

وقعدت هي وسليم.

سليم: تسلم ايدك.

حور: بالهنا والشفا.

سليم: انتي في سنة كام ياحور.

حور بحزن: انا خلصت ثانوى ومرات ابويا مخلتنيش اكمل تعليم.

سليم بهدوء: انتي جبتي كام في ثانوى.

حور بسعاده: ٩٩٪.

سليم بفرحة: مشاء الله.

وانتي نفسك تخشي كليت اي.

حور بطفوله: ماما كان نفسها ابقي مديره اعمال.

سليم بحب: ووانا هقدملك في كلية الي انتي عاوزها.

حور بكسوف: بس.

سليم قطعه.

سليم قام: ممن غير بس، يلا سلام عشان كده هتاخر علي الشغل.

حور: خلي بالك من نفسك.

سليم ابتسم: حاضر.

وانتي كمان.

حور هزت رأسها وسليم مشي.

--------------------------------------------------------

نرجع تاني عند فارس وملاك.

كان فارس نزل خلاص وملاك بتروق.

تلفونها رن.

ملاك: الوه.

شخص: حضرتك مرات فارس الصياد.

ملاك بقلق: ايوه، في حاجة.

شخص: هو عمل حضرتك عمل حادثة كبيرة جدا والناس خدوه المستشفى.

ملاك بعياط: مستشفى ايه.

الشخص: مستشفى ***********

ملاك قفلت ولبست ونزلت بسرعه.

وهي نازلة حد ضربها علي دماغها واغمى عليها.

الحارس1: يلا بسرعه شلها.

الحارس2: يلا ده البوص هيفرح اوي.

وبعد وقت.

ملاك فتحت عينها وشافت انها في اوضة ضلمة وفضلت تعيط.

رعد دخل هو ورامز.

رعد قرب منها ونزل ليه.

ملاك بخوف وبتبعد: انت مين وعاوز مني اي.

رعد بخبث قرب منه وقالها:..................

ملاك بصدمه: اي.

عند فارس كان في مكتبه وسليم وفهد معاه.

فهد: مالك يافارس؟

فارس سرحان ومردش.

سليم بأستغراب: فارس ياض يافارس فااااااارس!

فارس فاق: اي في اي؟

فهد: مالك ياصحبي؟

فارس بقلق: مش عارف، خايف على ملاك أوي.

سليم لسه هيتكلم، تليفون فارس رن.

فارس: الو.

رعد: الو يافارس باشا.

فارس بأستغراب: مين معايا؟

رعد بسخرية: تؤ تؤ تؤ، مش عارف أنا مين. طيب إزاي ماسك القضية بتاعتي ومش عارف صوتي؟

فارس ببرود: عاوز إيه؟

رعد بشر: أنا مش عايز حاجة، بس أنا عندي أمانة تخصك.

فارس ببرود: إيه بقا إن شاء الله؟

رعد ببرود: خد كده اسمع.

ملاك بعياط وخوف: فارس الحقني يافارس، ونبي تعالي بسرعة.

فارس قام وقف: أهدي ياملاك، متخافيش أنا هاجي أخُدك، أهدي ياحبيبتي أنا جاي.

رعد بسخرية: إيه ده، مكنتش أعرف إنها تهمك أوي كده، بس بصراحة ذوقك حلو. وكمل بخبث: ده أنا حتى كنت بفكر أدوق ملاك.

خافت منه.

فارس بجنون: فكر بس تلمسها ياحيوان، وشوف أنا هعمل فيك إيه. وبعدين أنت عايز إيه؟

رعد ببرود: عايزك تسيب القضية بتاعتي وتيجي لوحدك تاخد مراتك.

فارس ببرود: تمام، أنا جاي. قول العنوان.

رعد بشر: العنوان ********.

وقفل.

فارس بجنون: خطفها ابن ******** خطفها!

فهد: أهدي طيب يافارس، إن شاء الله مش هيحصل حاجة. أهدي بس.

فارس بعصبية: أهدى إيه، أنت عبيط؟ خاطف مراتي وبتقولي أهدى!

سليم بهدوء: طيب اقعد يافارس، نفكر براحة.

فارس بجنون: أنا مش هفكر، أنا رايح. سلام. ومشي بسرعة.

فهد وسليم نزلوا وراه، بس كان مشي.

***

عند جاسر في الكلية.

جاسر شاف حنين ماشية، قرب منها.

جاسر: حنين، بت ياحنين.

حنين ماشية ومش بترد.

مسك إيدها جامد.

جاسر بحب: حنين، أنا عايز أقولك حاجة.

حنين ببرود: نعم.

جاسر بحب: أنا بحبك أوي، مش عارف أنا إزاي حبيتك بسرعة دي، بس صدقيني أنا عمري محبيت حد قدك. ونفسي إنتي كمان تكوني بتحبيني.

حنين مصدومة ومردتش.

جاسر فهم إنها مش موافقة: أنا آسف، اعتبرني مقولتش حاجة. بعد إذنك.

حنين ردت بسرعة: وأنا كمان على فكرة بحبك.

جاسر بفرحة قرب منها: إنتي قولتي إيه؟

حنين اتكسفت ومردتش.

جاسر: لا ونبي مش وقت كسوف خالص، قوليها تاني ونبي، ده أنا غلبان.

حنين بكسوف: وأنا كمان بحبك أوي ياجاسر.

جاسر قرب منها وباسها، وهي قربت منه وحضنته.

***

عند ملاك، كانت عمالة تعيط.

رعد قرب منها: مالك بس ياقمر؟

ملاك بخوف: ابعد عني ياحيوان ياسافل!

رعد بخبث: إنتي طلعتي بتخربشي، أموت أنا. وقرب منها جامد.

ملاك ضربته بالقلم: ابعد يازبالة!

رعد بشر: إنتي بتمدي إيدك عليا أنا يازبالة؟ طب تعالي بقا. قرب منها وقطع هدومها.

بيحاول يبوسها وهي بتزق فيه.

ملاك بصويت: اااااااابعد عني يافاااااارس!

دخل فارس بسرعة، شده من عليها وفضلوا يضربوا في بعض.

ملاك بتعيط.

فارس جري عليها.

فارس بخوف: إنتي كويسة؟ عملك حاجة؟

ملاك بعياط: كويس إنك جيت، كنت خايفة أوي يافارس.

فارس: خلاص ياحبيبي، يلا نمشي. وخدها ومشي.

رعد قام وشد فارس، وحط المسدس على دماغه.

رعد ببرود: لا حلو، عايز تاخدها وتمشي بسرعة دي؟ طيب مش تاخد واجبك الأول؟

فارس بسخرية: معلش بقا خليها عليك المرة دي، وبعدين كده كده كلنا هناخد الواجب، بس مش هنا، هناك في المخابرات يا ********.

رعد: رامز، تعالي خد الباشا. ظبطوه. وملاك عمالة تعيط.

رامز ابتسم بخبث: عينا يارعد باشا. وربط فارس.

رعد لف فارس: إيه رايك بقا تشوف لما تشوف مراتك وهي معايا، ها حلو صح؟ 😉

فارس بعصبية: هقتلك يارعد، هقتلك!

رعد قرب من ملاك وبيحاول يبوسها.

ملاك بعياط وصويت: فااااااااااااارس، الحقني يافارس، ابعد عني ونبي ابعد عنييييييي.

فارس بعصبية: هي ملهاش دعوة يارعد، وربنا هقتلك.

رعد بيحاول يمسكها وهي عمالة تزق فيه، لحد ما اغمى عليها.

فارس بجنون: ملاااااااااااك! هقتلك يارعد!

فجأة، دخل فهد وسليم وظباط كتير.

سليم قرب من رعد وشاله من على ملاك، وفهد فك فارس.

فارس جري على رعد، فضل يضرب فيه.

فارس بغل: هقتلك يابن ******** هقتلك!

رعد خلاص مش قادر ياخد نفس.

راح فارس قتله، وقتله كل الرجالة بتاعته.

فارس جري على ملاك.

فارس بعياط: ملاك، ردي عليا، ملاااااااك!

فهد بعصبية: فارس، خد ده لبسها لمراتك وخدها المستشفى بسرعة.

فارس لبسها وشالها وجري بيها بسرعة على العربية وراح المستشفى.

وفهد وسليم كل واحد ركب عربيته.

***

عند فهد، اتصل بنور.

نور بزعل: نعم، لسه فاكر تكلمني؟

فهد بعصبية: مش وقتو الكلام ده، إنتي فين؟

نور بخوف: أنا في الكلية.

فهد ببرود: تمام، أنا جاي أخُدك. وقفل.

عند نور، جاسر: في إيه مالك؟

نور بخوف: مش عارفة، فهد جاي ياخدنا، شكل في حاجة.

حنين بحب أخوي: أهدي، إن شاء الله مافيش حاجة.

نور ابتسمت لها.

عند سليم، اتصل بحور.

حور بهدوء: الو ياسليم.

سليم ببرود: البسي حاجة عقبال ما أجي عشان هاخدك معايا مشوار، ومن غير أسئلة كتير، سلام.

حور بأستغراب: سلام. وقفت.

ماله ده؟ أنا أطلع ألبس أحسن، يجي يعمل فيا حاجة.

عند نور في الكلية، فهد وصل.

فهد لنور وجاسر: اركبوا.

جاسر بأستغراب: في إيه يافهد؟

فهد بهدوء: اركبوا بس الأول. وبص، شاف حنين.

فهد لحنين: إنتي بتعملي إيه هنا؟

حنين بخوف من نظرات جاسر: احم، أنا هنا في الجامعة.

فهد بهدوء: طيب اركبي، وإنتي يانور، يلا.

نور بزعل منه: حاضر.

ركبوا سوا ومشوا. وجاسر عمال يفكر فهد يعرف حنين منين، وحنين بتتكلموا كأنها عارفه من زمان.

عند سليم، راح خد حور وراح المستشفى.

كلهم وصلوا هناك، وشافوا جاسر واقف بيعيط.

جاسر قرب منه: في إيه يافارس؟ إيه اللي حصل؟

فارس بحزن ودموع: ملاك ياجاسر، ملاك.

نور بخوف: مالها ملاك يافارس؟ راحت قربت منه: عملت فيها إيه إنت؟ ها؟ عملت إيه؟ حرام عليك، وضربته في صدره.

فهد بغيظ قرب منها وشده: أهدي بقا، ملاك كانت مخطوفة وفارس لحقها.

نور بعياط: أنا عايز أشوفها، ونبي.

فهد بهدوء: أهدي يانور، الدكتور خرج أهو، تعالي نسأله.

كلهم راحوا.

لفارس بقلق: هي كويسة؟ محصلش ليها حاجة؟

الدكتور: هي اتعرضت لحالة اغتصاب، وهي دلوقتي نايمة، وإن شاء الله هتصحى بكرة كويس، بس يا ريت محدش يزعلها أو يوّتر عشان حالتها النفسية وحشة جدا.

فارس بحزن: حاضر يادكتور.

الدكتور مشي.

جاسر بحزن على أخته: أنا عايز أعرف كل حاجة دلوقتي حالاً.

فارس: حاضر ياجاسر، هقولك. وحكى لهم كل حاجة.

فارس بأستغراب لفهد وسليم: بس أنتو إزاي عرفتوا مكاني؟ وأنا مقولتش لحد فيكم.

فهد: أنا هحكيلك.

فلاش باك.

لما فارس...

سليم بعصبية: غبي، غبي، إزاي يروح لوحده؟

فهد بهدوء: تعالى معايا. وطلعوا عند مكتب اللواء مدحت ودخلوا على طول.

اللواء مدحت: إيه؟

فهد بعصبية: أنا عايز دلوقتي قوات نروح نجيب الزفت رعد.

اللواء مدحت بنرفزة: إنت اتجننت؟ تروح تجيبه إزاي يعني؟ هتجيبه بتهمة إيه؟

سليم بضيق: بتهمة خطف مرات فارس.

اللواء مدحت بصدمة: إيه؟ هي ملاك اتخطفت؟

فهد بضيق: أيوه، وأنا لازم أروح حالا، أنا عرفت أجيب العنوان لأن فارس تليفونه مفتوح، وده سهل عليا جدا إني أعرف أجيبه.

اللواء مدحت بزعل: روح يابني، إنت وسليم لفارس وخد القوات اللي إنت عايزها.

فهد وسليم خدوا القوات وراحوا، وإنتو عارفين الباقي.

انتهاء الفلاش باك.

فارس بحب أخوي ليهم: شكراً، إنتوا لو مكنتوش جيتوا مش عارف كان هيحصل إيه بجد، شكراً. وحضنهم.

فهد وسليم ابتسموا وحضنوه.

فهد بمرح: إنت عبيط ياض إنت أخويا.

سليم بمرح هو كمان: أي نعم إنك ساعات بتبقى غبي، بس بحبك ياصاحبي 😂.

فارس ببرود: طيب ياخويا، يلا إنت وهو، امشوا. وأنا داخل لمراتي. ودخل لملاك.

سليم بأستغراب لحنين: حنين، إنتي بتعملي إيه هنا ياحبيبي؟

جاسر بغيره: إنت تعرفها ياسليم؟

سليم: أه، حنين أختي.

جاسر فرح إنها أخته: ماشي، هي تبقي صحبت نور أختي، وفهد قالها تعالي معانا.

سليم بشك: تمام، يلا بينا نمشي.

كلهم يلا.

عند فارس، ملاك نايمة، وشها أصفر ونايمة تعبانة.

فارس بحزن مسك إيدها: أنا آسف، حقك عليا، كل اللي حصلك ده بسببي. كنت فاكر لما أتجوزك هحميكي، بس طلع إني أنا اللي بحطك في مشاكل. أنا لازم أبعد عنك، لازم أخليكي تكرهيني 😭💔. إنتي لو فضلتِ معايا هتتعبي أوي. أنا بحبك أوي ياملاكي. وباسها ونام جنبها.

تاني يوم ملاك فاقت وفارس حس بيها وصحى.

فارس ببرود: أحسن دلوقتي.

ملاك بحب: آه الحمد لله.

فارس بجمود: طيب يلا نمشي.

ملاك باستغراب من أسلوبه: تمام.

وقامت لبست ونزلت تروحوا البيت. ملاك كانت مش قادرة تمشي وفارس حس إنها مش قادرة بس متكلمش وهي استغربت.

ملاك باستغراب: فارس مالك؟

فارس ببرود: مالي، منا كويس أهو.

ملاك بزعل: تمام.

الباب خبط، فارس راح يفتح وملاك غيرت هدومها وخرجت شافت الشباب كلهم.

ملاك لنور: حضنتها. وحشتني أوي، كل ده عشان أشوفك.

نور بحب: آسفة يروحي، حقك عليا. من دلوقتي هفضل عندكوا كل يوم.

جاسر بضحكة: شدها وحضنها. بلاش عشان دي لازقة.

حنين بغيرة: حمد لله على السلامة يا حبيبتي.

جاسر كتم ضحكته.

ملاك باستغراب: مين دي؟ (بتشاور على حنين)

وحور؟

سليم: دي حنين اختي. وكمل بحب: ودي حور خطيبتي.

حور اتصدمت وسليم غمزلها.

حور بصدمة: احم، حمد الله على سلامتك.

فهد لملاك: عاملة إيه دلوقتي؟

ملاك بهدوء: الحمد لله يا فهد.

ملاك شافت فارس قاعد ساكت ومش بيكلمها.

فارس لحنين: وإنتي عاملة إيه يروحي؟

حنين بحب أخوي: الحمد لله ياقلبي.

ملاك بغيرة واضحة: فارس تعالى عاوزاك.

فارس ببرود: بعدين ياملاك، بعدين.

ملاك اتكسفت وسكتت والكل خد باله.

وبعد وقت كلهم مشيوا.

ملاك لفارس: فارس انت لي بتعمل معايا كده؟

فارس ببرود: بعمل إيه يعني؟

ملاك بعصبية: فارس انت بتكلمني كده ليه؟

فارس ببرود: شششششششش اسكتي بقاا.

ملاك بزعيق: انت بارد كده لي؟ أنا عملتلك إيه ياخي؟ انت مش راجل على فكرة.

فارس اتجنن: ضربها بالقلم وشدها من شعرها. أنا مش راجل يا**** يا بنت*****

ملاك بعياط: ابعد عني، ابعد.

فارس بجمود: انتي طالق ياملاك.

ونزل وسابها. ملاك وقعت في الأرض وفضلت تعيط جامد لحد ما نامت مكانها.

فارس راح لفهد وخبط عليه. فهد فتح الباب واستغرب إنه فارس.

فهد باستغراب: إيه يافارس؟ في حاجة ولا إيه؟ أنا لسه جاي من عندك.

فارس دخل وفهد وراه.

فهد بقلق: أنا بكلمك يابني رد عليا.

فارس بدموع: طلقتها يافهد، طلقتها.

فهد مش فاهم حاجة: طلقت مين؟

فارس: طلقت ملاك يافارس.

فهد هز راسه.

فهد ضربه بالبوكس: انت إيه غبي غبييييي! البت لسه طالعة من المستشفى والدكتور قالك ابعد عنها أي حاجة تزعلها تقوم تعمل فيها كده. وكمل بزعيق: انت مش بتحس!

فارس بحزن: أنا عملت كده عشان مصلحتها والله.

فهد قاطعه: مصلحتها إيه وزفت إيه؟ انت عبييييييط.

فارس بزعيق وحزن: انت فاكر إني مبسوط يعني؟ أنا عملت كده غصب عني. مكنتش عايز يحصلها حاجة تاني بسببي. أنا والله بحبها، بحبها. بس شغلي ممكن يخليها تموت بسببي. وكمل بدموع: أنا بحبها أوي يافهد، بحبها.

فهد بحزن عليه حضنه جامد.

فهد بحب أخوي: اهدى ياصحبي، اهدى. كل حاجة هتبقى كويسة إن شاء الله.

فارس بهدوء: أنا طالع أنام.

فهد هز راسه وطلع هو كمان.

***

نروح عند سليم دخل البيت هو وحور وحنين.

حور بعصبية: ممكن أفهم إيه اللي قلتوه هناك ده بظبط؟

سليم ببرود: وأنا قولت إيه؟

حور: متتكلمش ببرودك ده معايا، انت فاهم؟

سليم ببرود شديد: اطلعي نامي يلا.

حور بنرفزة: مش هتطلع غير لما أفهم ياسليم.

حنين بسرعة: خلاص ياحور يلا نطلع دلوقتي وبكرة اتكلموا براحتك.

حور بتحدي: وأنا مش هتطلع غير لما أفهم.

سليم بعصبية: حنين اطلعي فوق.

حنين بخوف على حور: بس ياسليم.

سليم قطعها ببرود: قولت اطلعي.

حنين طلعت وهو قرب من حور.

حور بخوف وبتبعد: إيه؟ في إيه؟ بتقرب كده ليه؟

سليم بحب: عايزة تعرفي أنا قولت إيه هناك؟

حور هزت راسها.

سليم بحب: عشان بحبك ياحوري.

وقرب منها وباسها. حور فضلت تعيط بخوف وافتكرت لما ابن مرات أبوها كان لما يقرب لها. حور فضلت تزق فيه. سليم بعد عنها أخيراً.

سليم بخوف: حور أنا آسف، ردي.

حور: حور.

حور بخوف منه: اابعد عني، ابعد. أنا معملتش حاجة والله، معملت حاجة. ابعد عني ونبي.

وأغمى عليها. سليم شالها بسرعة وطلع أوضته وحطها على السرير.

سليم بيحاول يفوقها: حور حبيبتي، فوقي. طب حقك عليا، فوقي عشان خاطري.

حور بدأت تفوق وتعيط.

سليم حضنها بسرعة: اهدى، أنا آسف، حقك عليا.

حور بدموع وحزن: لي كده ياسليم؟ أنا كنت بثق فيك وكنت بدأت آخد عليك وكنت بحس معاك بالأمان. كنت خلاص بدأت أحبك أنا كمان. لي تعمل كده؟

سليم اتصدم إنها كمان بتحبه: أنا آسف والله، أول وآخر مرة. بس ونبي خليكي معايا.

حور بحب: خلاص مش زعلانة منك. وكملت بطفولة: بس وعد متعملش كده تاني.

سليم بحب: وعد.

حور بكسوف: ممكن طلب؟

سليم: اطلبي اللي انتي عايزاه.

حور بكسوف: ممكن أحضنك؟

سليم ابتسم وحضنها جامد وشدد من حضنه.

بعد وقت حس إنها نامت.

سليم ابتسم: بحب طفلة ياناس.

قام شالها دخلها أوضتها وباسها من راسها ودخل أوضته ونام على طول.

عند حنين وجاسر كانوا بيكلموا في التليفون.

حنين بزعل: خلاص بقا أنا آسفة ياجاسر. أنا والله بحب فهد زي أخويا مش أكتر.

جاسر بغيرة: وإنتي بتهزري معاه لي ها؟

حنين: ده أخويا ياجاسر، أخويا.

جاسر: لا مش أخوكي، مش أخوكي ياحنين. وبعدين أنا محبش إنك تهزري مع حد غيري.

حنين بحب: أنا آسفة، أنا بحبك انت والله.

جاسر بحب: ووانا كمان بحبك ياحنين. بس أنا بغير عليكي حتى من سليم.

حنين ابتسمت: والله مجنونة.

جاسر بضحكة: مجنون بيكي. وكمل بخبث: تعرفي نفسي آخدك في حضني أوي ياحنون.

حنين بتوتر: أنا هقفل عشان سليم عاوزني. سلام. سلام.

وقفت بسرعة وقلبها بيدق جامد.

جاسر بابتسامة: مجنونة.

ودخل شاف نور نايمة ودخل نام هو كمان.

كده كل الأبطال نامت.

_____________________________________

في الصباح عند عم ملاك كان بيتكلم في التليفون.

حسن بشر: يعني هو طلقها؟

الشخص: ...

حسن بخبث: تمام، هقفل أنا بقا.

وقفل مع الشخص.

حسن بخبث: لعبير. البت اتطلقت يعني هعرف آخد منها الورث.

عبير بخوف: بس لو هشام عرف مش هيسكت.

حسن بخبث أكبر: ومين هيقول له بس؟

عبير بشر: خلاص ياحسن، انت روح ليها وخد منها الورث وامشي.

حسن ابتسم بشر ومش.

عند ملاك قامت لقت نفسها على الأرض، معيطها. قامت جسمها كله وجعها. دخلت خدت شاور وخرجت سمعت الباب بيخبط.

ملاك باستغراب: مين هيجي دلوقتي؟

راحت تفتح واتصدمت من على الباب.

ملاك بخوف: انت عايز إيه؟

حسن بحزن مصتنع: اخس عليكي كده، في حد يقول لعمو كده؟

ملاك بخوف: انت عايز مني إيه؟ ابعد عني بقا.

حسن بحقد: عايز حقي، ورثي اللي أبوكي خدوه من أبويا.

ملاك بخوف وبترجع لورا: ده حق بابا وهو كتبه بأسمي.

حسن بشر: ممنا هاخده منك. برضاكي أو غصب عنك.

وقرب منها.

ملاك: اابعد عني يافاااااارس.

فارس صحي من النوم وقلقان على ملاك.

فهد دخل عنده شافو سرحان.

فهد بهدوء: مالك يافارس؟

فارس بقلق: من عارف يافهد، حاسس إن ملاك فيها حاجة.

فجأة ملاك اتصلت. فارس رد عليها بسرعة.

فارس ببرود مصتنع: نعم.

ملاك بعياط وصويت: الحقني يافاارس، عمي هنا وعايز ياخد الورث. تعالي ونبي بسرعة.

فااااااارس والخط قطع.

فارس اتجنن وزق فهد ونزل يجري بسرعة.

عند ملاك بتعيط وبتزقه فيه.

ملاك: ابعد عني، ااااااااااي، ابعد عني.

فااااااارس دخل بسرعة زقه بعيد عنها. حسن طلع مسدس وضرب طلقة جت في حد فيهم وطلع يجري.

فهد دخل وزعق: لاااااااااااااااااااااي.